เกร็ดจากบันทึกหน้าแรกจากเมืองเชียงใหม่
บันทึกหน้าที่สองจากเมืองเชียงใหม่
บันทึกหน้าแรกจากเมืองเชียงใหม่
ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน
จิตใต้สำนึก การทำสมาธิ และการให้
ส่งท้ายเดือนแห่งความรัก
สองเรื่องไม่ยาวไม่สั้น
ต้มยำกุ้ง
Hang out
ความรักบทที่หนึ่ง
วันละสามเวลา
ไดฯล่วงหน้า
Got talent
Give & Take
โปรดส่งใครมารักฉันที
One day
เรื่องสะกิดใจ
คนชรา เด็กกำพร้า และเด็กพิการซับซ้อน
วันแห่งการชิม
Lost & Gain at Valentine day
งานแต่งงาน(ของคนอื่น)ในฝัน
หลากความน่าสนใจ
วันหมาหอน
การจากลา
แกงโฮ้ะ
วันที่กะจะปล่อยวาง
วันออกชิม
The Idol
เด็กแว้น
จากประเด็นสั้นๆ ที่กลายเป็นเรื่อง(เล่า)ยาวๆ
หลากอารมณ์
สาระว่าด้วยการ
กว่าจะได้เขียน ไดฯ
วัดเมืองกื้ด
วันตรุษจีน
วันเวลาแห่งการเตรียมตัว
เมนูนี้เรียกว่า
เรื่องเล่าเช้านี้
ละครสบายๆ ที่กลายเป็นหนังชีวิต
OiLy
Mody
คุณตูน
คุณต้อม






 




14 กุมภา วันแห่งความรัก ...
..แต่สำหรับเรา ควรจะเรียกวันนี้ว่าเป็นวันอะไรดี 

เริ่มต้นวันด้วยความไม่สมู้ททางอารมณ์ เนื่องจาก ...

สตรีลำดับที่่ 1 

คนที่รู้จักกันเผินๆ บางคน ไม่เข้าใจว่าจะทำเหมือนรู้จัก
และเหมือนว่าสนิทเรามากไปอีกนานแค่ไหน 
ทั้งๆ ที่เราไม่ได้อะไรแบบนั้นกันเลย หน้าตาก็ยังไม่เคยเห็น
โทรคุยก็ไม่เกินสามครั้งตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมา 
เพราะเนื่องจากเห็นว่า มีทัศนะคติ และการวางตัวในแบบที่ต่างกันมาก 
แล้วก็ชอบพิมพ์ข้อความมาตอนดึกมากผ่านทาง whatsapp 
เราก็เคยบอกแล้วว่าเราไม่สะดวกใจนะ เพราะมันดึกมากแล้ว 
ตี 1 ตี 2 ตี 3 คือ ...มันเป็นเวลานอนมั้ย 

..ที่เราไม่ปิดเสียงเพราะเราก็กลัวว่าเผื่อมีใครเป็นอะไรที่บ้าน 
คือ ถ้าเราเป็นแฟนกัน ก็ไม่แปลก แต่นี่ เพื่อนก็ยังไม่ใช่ 
ก็ไม่เข้าใจเวลาบอกไปก็เหมือนไม่ได้ยิน 
วันนี้เลย ตัดสินใจว่าเป็นไงเป็นกัน เพราะทุกทีเราจะเลือกที่จะเงียบ เพราะไม่ชอบมีปัญหากับใคร 

เลยบอกเค้าว่า ทำไมพิมพ์มาดึกแบบนี้ ตี 3 ทำไมไม่ดูเวลาบ้าง
ก็ยังจะเถียงว่า ให้เราน่ะดูเวล่าหน่อย วันนี้ว่เลนไทน์ แล้ว 
เราก็บอกเราไม่ใช่ฝรั่ง ถ้าจะถือแบบนั้นก็ไปใช้กับฝรั่ง 
คือยังจะอะไรเนี่ย .. ก็เลยบอกว่าแบบนี้เราไม่ค่อยสะดวกใจนะ 
เพราะ เราเคยคุนกันหลายทีแล้ว ว่าเราไม่ได้สนิทอะไรกัน 
คือเราไม่ได้รู้จักกันเลย ว่างั้น เถอะ ...
เพราะทุกทีเค้าจะทำเหมือนว่าสนิทกับเรามาก ทั้งวิธีการเรียก การพูดคุย 
เฮ้อ .... ก็บอกว่าหากมันลำบากที่เราจะคุยกันด้วยเหตุผล งั้นอย่าสนทนากันดีกว่า 
ไม่อยากมีปัญหา หรือ ต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก ก็เลย ลบ ออกจากการสนทนาแบบถาวร 
ไม่ได้โกรธแต่ ไม่อยากอะไร มากกว่านี้อีกแล้ว ..เพราะเราบอกเราไม่ว่าง กำลังรีบทำงาน
ก็ยัง นะ ...เลย ขอลา ขาด 

สตรีลำดับที่ 2 

เป็นคนคุ้นเคยที่เคยรัก เคยชอบกัน แต่แล้ววันนึงเค้าก็ไปแต่งงาน 
แต่ไม่นานหลังจากแต่งงานก็เลิกกับสามี ก็กลับมาผลุบๆ โผล่ๆ ...
หายไปเดือน พอกลับมาคุยมีปัญหา ก็หายไปอีก เป็นแบบนี้เรื่อยมา
วันนี้ก็อีกเช่นเคย ก็มีเรื่องให้กวนอารมณ์เราให้ขุ่นมัว 
จนต้องสื่อสารไปว่า หากคิดว่าหายไป แล้วกลับมา ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
เป็นการเข้าใจผิดนะ ...
ทุกครั้งที่กลับมาก็คือกลับมานับหนึ่ง ไม่ใช่ต่อเนื่อง เพราะเราไม่ได้แชร์อะไรกันเลย 
แล้วก้จะมีประโยชน์อะไร หากกลับมาแต่ก็ต้องเจอปัญหากันแบบเดิมๆ 
ความรักมันไม่ใช่แค่ความพยายาม แต่เนื้อหาหลักมันคือความเข้าใจ 
ถ้ามีแต่ความพยายาม แต่ไม่มีความเข้าใจจะมีประโยชน์อะไร 
เราให้อภัย และคุยดีกับทุกคน แต่ไม่ได้หมายความว่าเราอะไรก็ได้ขนาดนั้น
เฮ้อ ... สุดท้าย วันนี้เธอก็เลือกอำลา อีก เช่นเคย รอบที่เท่าไหร่แล้วก้ไม่รู้ 

วันนี้ วันสตรีที่ทำให้ขุ่นทางอารมณ์อย่างแท้จริง 
แม้แต่นักปราชญ์ ก็ไม่อาจหยั่งรู้จิตใตของสตรีได้ 

ภาคบ่าย 

ก็ได้รับการสื่อสารแบบเร่งด่วนว่า โปรเจคที่เสนอ กลุ่มทุนไป ตอนนี้ต้องเข้าไปพรีเซ้นกับ
กรรมการชาวต่างชาติ ด่วน ให้รีบแต่งตัวเลย ก็นัดเวลา สถานที่ เสร็จสรรพ 
อ่ะ ก่อนไป เริ่มเปิดเพลงปลุกใจเหมือนเวลานักมวยจะขึ้นชก (แต่ไม่ใช่เพลงบางระจันนะ)
เริ่มเปิดเสียงหลักคำสอนของนักปราชญ์เพื่อความไม่ประมาท
เช็คเนื้อหางาน สงบอารมณ์ เชคเครื่องแต่งกาย กายพร้อม ใจพร้อม Go !! 

@โรงแรม  ดุสิต ธานี 

เรามาตรงเวลาเป้ะ เมื่อมาถึงก็พบล่ามคนไทยหนึ่งคน ชายชาวอาหรับหนึ่งคน  
เมื่อทักทายกันเบื้องต้น ชายชาวอาหรับก็ขอตัวซักครู่เพราะติดธุระนิดหน่อย 
ให้เราสื่อสารกับล่ามไปก่อน 
ก็คุยรายละเอียด กันไปพลางๆ 
ซักครู่ ชาวอาหรับคนแรกก็มา ทักทายกัน เมื่อสนทนากันไปซักครู่ 
ชาวอาหรับอีกคนก็ตามมา ...

คือก็ไม่รู้ ว่า ชาวต่างชาติทั้งสอง ดูหน้าตาเราแล้วมีภูมิ หรือ ส่อไปในทางลูกครึ่งยุโรปหรืออย่างไร
พูดเร็วมาก ยังกะปืนเอ็มสิบหก ... เหงื่อเริ่มออก ดีไม่ใส่สูทมาด้วย ไม่งั้นยุ่งแน่ 
แอร์ที่ว่าหนาว ร้อนขึ้นมาทันตาเห็น ดีกรีที่มี เริ่มไม่ทำงา น 
โอ่ แม่เจ้า ก็ถูไถ ไปเรื่อยๆ ล่ามก็ไม่ทำงานเลย มารู้ตอนหลัง เป็นเหมือนทีมงานคนไทยมากกว่า
ไม่ใช่ล่าม ...สุดท้าย ก็รู้เรื่องกัน ไป 

เป็นการสนทนาที่เครียด มาก เพราะ เนื่องจากเรื่องภาษาแล้ว จิตวิทยา การซักไซร้ไร่เรียง 
เล่นเอาเราเครียด ยังกะรายการ SME ตีแตก ต่อให้เป็นภาษาไทย ก้น่าจะอยู่ในอารมณ์เดียวกัน 
คือก่อนมาเราส่ง process รายละเอียด ที่เกี่ยวข้องไปหมดแล้ว ก็ approve ว่า โอเค 
เฮ้อ ... ต่อตัวเลขการลงทุน กับ เรา หายไ ป ประมาณ 15% สำหรับการลงทุนขนาดนี้ก็ถือว่ามากเอาการ
เราก็ขอคิดดูก่อน ซึ่งมาสรุปตอนหลังกับหุ้นส่วนแล้วว่า ไม่สามารถ 
เพราะไม่อยากเตะปัญหาไปข้างหน้า ความเสี่ยงสูงเกินไป ก็คิดว่าจะสื่อสารกลับไปภายหลัง ...

ก่อนลา เราก็ถ่อมตัวสไตล์เด็กน้อย ว่าขออภัยหากมีความผิดพลาดในการสื่อสารประการใด 
และ ขอฝากเนื้อฝากตัว เด็กน้อย คนนี้ด้วยเถิด (อิอิ จะสามสิบแล้วนะ)

...ห้องอาหาร 

พี่หุ้นส่วนบอกว่า กินข้าวกันที่นี่ดีกว่า ตอนนี้รถติด ( 18.00 น.) ยังไม่อยากออกไปไหน 
เราก็โอเค แต่บุฟเฟ่ จะเริ่ม 18.30 น. เราก็ดื่มไรรอกันไปก่อน สนทนากันไปพลางๆ 

Lost Gain at Valentine day

อาหารที่นี่เป็น International buffet  มีหลากหลาย ตามรูปแรก ก็ อาหาร Italian เนื้อแกะ นู่นี่นั่น 


Lost Gain at Valentine day

มีอาหารทะเล มากระดับนึง ความสด ก็โอเค 

Lost Gain at Valentine day


กินไปเยอะม้าาาาก ก็อิ่มอร่อย เช่นเคย ...เช็คบิลมา เกือบ 3,900 บาท 
บุฟเฟ่ต์ สองคน น้ำสองแก้ว เยี่ยมยอดเช่นเคย ได้รับการอุปการะคุณ จาก หุ้นส่วนรุ่นพ่อ ^^
ดูแลเราอย่างดีเสมอมา ... อิ่มก็ได้เวลาอำลาแยกย้ายก่อนพบกันใหม่ในวันพรุ่งนี้ 

จบวันด้วยอารมณ์ไม่แจ่มใส ขุ่นมัวหลากหลายเรื่อง หลายสาเหตุ 
บรรยากาศก็ช่าง เร้าให้แปลกและแตกแยก 
อยากจะไป ประชดชีวิต ตามสถานอโคจร แถวทองหล่อ 
แต่ก็รู้สึก ไม่ใช่หนทางแห่งการดับทุกข์ เลยกลับมานั่งเขียน ไดฯ 
ก็ไม่รู้จะดับทุกข์ได้หรือ ไม่ แต่ก็นั่งเขียนอยู่เนี่ย 
หาคำตอบกับเรื่องสตรี ไม่ได้เลย 
ไม่อยากทำแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้จะหาทางออกที่นุ่มนวลกว่านี้ยังไง 
อยากจะมีแฟนให้รู้แล้วรู้รอด รึแต่งงานไปเลย 

Lost หลากหลายอย่าง Gain น้ำหนัก จาก มวลอันมากมายของอาหาร ฮ๋า 
เริ่มแบบเครียด ๆ จบแบบขำๆ 

     Share

<< งานแต่งงาน(ของคนอื่น)ในฝันวันแห่งการชิม >>

Posted on Mon 18 Feb 2013 10:38
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh